images
ΑΡΘΡΑ, ΑΡΘΡΑ ΦΥΣΙΚΗΣ

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

0 4
Παπαχρήστος Ηλίας

Παπαχρήστος Ηλίας

Ηλίας Κ. Παπαχρήστος

www.astronomy-astrophotography.gr

 

 

Το φως είναι ακτινοβολούμενη ενέργεια η οποία μπορεί να διανύει το σύμπαν από ένα σημείο σε άλλο χωρίς τη μεσολάβηση κάποιου κατευθυνόμενου φυσικού μέσου.  Η δυνατότητα του φωτός να διανύει το κενό διάστημα είναι ανάλογη με μία άλλη πολύ σημαντική ιδιότητά του, την μεγάλη ταχύτητα. Η ταχύτητα του φωτός στο κενό που είναι μία σταθερά που ονομάζεται “c” είναι 299.792,5 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο και είναι ένα ανώτατο όριο για όλες τις κινήσεις. Παρ’  όλα αυτά σε διαφανή υλικά όπως το γυαλί, το νερό και τα αέρια η ταχύτητα του φωτός ελαττώνεται. Επιπλέον διαφορετικά χρώματα του φωτός επιβραδύνονται διαφορετικά. Για παράδειγμα σχεδόν σε όλα τα υλικά το μπλε φως κινείται ελαφρώς πιο αργά από ότι το κόκκινο.

Όλες οι παρατηρήσεις και οι πειραματισμοί στο φως κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων έχουν δημιουργήσει δύο πολύ διαφορετικές θεωρίες για το τί είναι το φως και πως λειτουργεί. Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία το φως είναι ηλεκτρομαγνητικό κύμα δηλαδή εναλλαγή ηλεκτρικής και μαγνητικής ενέργειας που γίνεται με συγχρονισμό. Αυτή η θεωρία λειτουργεί άριστα στην εξήγηση πολλών φαινομένων αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει την διαφορετική συμπεριφορά του φωτός. Σε μερικές περιπτώσεις είναι απαραίτητο και ευκολότερο να φανταστούμε το φως σαν ροή σωματιδίων που ονομάζονται φωτόνια. Σύμφωνα με την δεύτερη θεωρία τα φωτόνια εκτοξεύονται από μία πηγή και κινούνται στον χώρο με την ταχύτητα του φωτός. Εμείς βλέπουμε το φως όταν τα φωτόνια χτυπούν το μάτι ή τον ανιχνευτή.Ηλεκτρομαγνητικό κύμα

Οι θεωρίες του ηλεκτρομαγνητικού κύματος και των φωτονίων είναι ισότιμα χρήσιμες εξηγήσεις των φυσικών ιδιοτήτων του φωτός όπως η φωτεινότητα, το χρώμα και η ταχύτητα. Γι’ αυτό το λόγο οι επιστήμονες συχνά θεωρούν το φως ότι έχει κυματοσωματιδιακή μορφή και ανάλογα χρησιμοποιούν τη θεωρία εκείνη που περιγράφει καλύτερα ένα συγκεκριμένο φαινόμενο.

Άσχετα αν θεωρούμε το φως σαν κύμα ή ροή φωτονίων το ανθρώπινο μάτι αντιλαμβάνεται μία από τις πιο στοιχειώδεις ιδιότητες του, που είναι το χρώμα.  Τα χρώματα στα οποία το ανθρώπινο μάτι είναι ευαίσθητο καθορίζουν το ορατό φάσμα. Σύμφωνα με την κυματική θεωρία, το χρώμα του φωτός καθορίζεται από το μήκος κύματος του που είναι η απόσταση ανάμεσα σε δύο διαδοχικές κορυφές. Τα μήκη κύματος του ορατού φωτός είναι πολύ μικρά όσο το μέγεθος ενός βακτηρίου.

κατάλογος

Μερικές φορές είναι χρήσιμο να περιγράψουμε ηλεκτρομαγνητικά κύματα από τη συχνότητά τους παρά από το μήκος τους. Η συχνότητα είναι ο αριθμός των κορυφών του κύματος που διέρχονται από ένα συγκεκριμένο σημείο σε ένα δευτερόλεπτο και μετριέται σε Hertz (Hz).  H συχνότητα και το μήκος κύματος είναι σχετικά με την ταχύτητά του γιατί σε μια δόνηση ένα κύμα πρέπει να διανύσει απόσταση ίση με το μήκος του. Αυτό συνεπάγεται ότι για το φως το γινόμενο του μήκους κύματος λ με τη συχνότητά του ν είναι η ταχύτητα του φωτός δηλαδή c=λν. Επειδή το c είναι σταθερό, το λ καθορίζει το ν και αντίστροφα.

 

ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΗΚΗ ΚΥΜΑΤΟΣ

 

Κόκκινο

700 nm

0,7 micrometers

7000 Angstroms

Κίτρινο

580 nm

0,58 micrometers

5800 Angstroms

Μπλε

480 nm

0,48 micrometers

4800 Angstroms

Μωβ

400 nm

0,4 micrometers

4000 Angstroms

 

Το άσπρο φως δεν είναι ένα ιδιαίτερο χρώμα φωτός αλλά κατά κάποιο τρόπο ένα μίγμα όλων των χρωμάτων. Αυτό είναι το ηλιακό φως που αποτελείται από όλα τα μήκη κύματος του ορατού φωτός, δηλαδή ένας συνδυασμός από κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλε κλπ. και το ανθρώπινο μάτι τα αντιλαμβάνεται σαν άσπρο. Ο Νεύτων απέδειξε αυτήν την ιδιότητα του ηλιακού φωτός με ένα πολύ απλό πείραμα. Διαπέρασε το ηλιακό φως μέσα από ένα πρίσμα έτσι ώστε αυτό απλώθηκε στο ορατό φάσμα. Έπειτα ξαναένωσε τα ξεχωριστά χρώματα με φακούς και αναδιαμόρφωσε την ακτίνα του άσπρου φωτός.

images

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΦΑΣΜΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΤΟ ΦΩΣ

     Υπάρχουν και άλλες μορφές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από διάφορες πηγές, Τα ραδιοκύματα, οι ακτίνες Χ και οι υπεριώδεις ακτίνες είναι όλα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που διαφέρουν από το ορατό φως μόνο στο μήκος. Για να καταγράψουμε την στοιχειώδη μονάδα από όλα αυτά τα είδη ακτινοβολίας αυτά αναφέρονται σαν τμήματα ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα είναι η συνάθροιση όλων των ειδών ηλεκτρομαγνητικών κυμάτωνπου κατατάσσονται σύμφωνα με το μήκος τους. Τα μακρύτερα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που έχουν παρατηρηθεί έχουν μήκος χιλιάδες χιλιόμετρα. Τα κοντύτερα έχουν μήκος 10-18  μέτρα ή και λιγότερο. Το συνηθισμένο ορατό φως βρίσκεται σε ένα πολύ στενό μέρος περίπου στη μέση της γνωστής φασματικής γραμμής.

ορατη_ακτινοβ a

 

ΥΠΕΡΥΘΡΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ

Η εξερεύνηση του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος ξεκίνησε το 1800 όταν ο Sir William Herschel έδειξε ότι η ζεστή ακτινοβολία όπως αυτή που αισθανόμαστε από τον ήλιο ή από θερμαντικό σώμα, αν και είναι αόρατη είναι σχετική με το ηλιακό φως. Ο Herschel προσπαθούσε να υπολογίσει την ακτινοβολούμενη θερμότητα με αστρονομικές μεθόδους. Προέβαλλε ένα φάσμα ηλιακού φωτός πάνω σε ένα τραπέζι και τοποθέτησε ένα θερμόμετρο σε κάθε χρώμα για να μετρήσει την ενέργειά του. Ήταν έκπληκτος επειδή όταν τοποθέτησε  ένα θερμόμετρο ακριβώς στην άκρη του κόκκινου του ορατού φάσματος , το θερμόμετρο κατέγραψε θερμοκρασία όπως και στο κόκκινο του φάσματος. Συμπέρανε ότι μερικές μορφές αόρατης ενέργειας αισθητής όπως η θερμότητα υπήρχαν πέρα από την κόκκινη άκρη του φάσματος και την ονόμασε υπέρυθρη.

ΥΠΕΡΙΩΔΕΣ ΦΩΣ

Ένα άλλο σημαντικό τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος η υπεριώδης ακτινοβολία ανακαλύφθηκε το 1801 από τον J. Ritter όταν πειραματιζόταν με χημικά τα οποία ίσως να ήταν ευαίσθητα στο φως. O Ritter παρατήρησε ότι όταν φώτισε ένα φάσμα ηλιακού φωτός σε μία στρώση χλωριούχου αργύρου, η χημική ουσία μαύρισε περισσότερο στην περιοχή ακριβώς πέρα από την μωβ άκρη του φάσματος. Η υπέρυθρη και η υπεριώδης ακτινοβολία δεν διαφέρουν σε τίποτα από το ορατό φως παρά μόνο στο μήκος κύματός τους. Η υπέρυθρη έχει μεγαλύτερο μήκος κύματος ενώ η υπεριώδης μικρότερο από το ορατό φως.

ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ

Ο James Clerk Maxwell ένας Σκωτσέζος φυσικός προέβλεψε την ύπαρξη των ραδιοκυμάτων στα μέσα του 19ου αιώνα. Όμως 20 χρόνια αργότερα ο Heinrich Herz τα δημιούργησε πειραματικά το 1888 ενώ ο Karl Jansky ανακάλυψε την φυσική ύπαρξη ραδιοκτυμάτων που προέρχονταν από χιλιοστά ως εκατοντάδες μέτρα και είναι πολύ μακρύτερα από τα ορατά και υπέρυθρα κύματα.

Πολλές δεκαετίες πέρασαν ανάμεσα στην ανακάλυψη των ακτίνων Χ από τον Wilhem Roentgen το 1895 και την ανίχνευση το 1940 των ακτίνων Χ που προέρχονταν από τον Ήλιο. Τα μήκη των ακτίνων Χ είναι πολύ μικρότερα απ’ ότι του ορατού φωτός.

Δύο τμήματα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος παραμένοςυν ανεξερεύνητα. Η περιοχή ανάμεσα στην υπέρυθρη και τα ραδιοκύματα και η περιοχή με το μικρότερο μήκος κύματος γνωστή ως ακτίνες γ. Kαι οι δύο αυτές περιοχές είναι δύσκολο να μελετηθούν από τη Γη γιατί εμποδίζονται πολύ από την γήινη ατμόσφαιρα.

Παρ’ όλη την τεράστια ποικιλία των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων είναι όλα το ίδιο φυσικό φαινόμενο, η δόνηση ηλεκτρικής και μαγνητικής ενέργειας κινούμενης με την ταχύτητα του φωτός. Η βασική διαφορά ανάμεσα στα είδη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας είναι απλά το μήκος κύματος (ή η συχνότητα). Αυτή η διαφορά επηρεάζει όχι μόνο πως να τα διακρίνουμε αλλά και πόση ενέργεια μεταφέρουν.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ

Η ζέστη που αισθανόμαστε από μια ακτίνα ηλιακού φωτός δείχνει ότι το φως μεταφέρει ενέργεια αλλά δεν μεταφέρουν όλα τα μήκη κύματος το ίδιο ποσό ενέργειας. Το ποσό της ενέργειας Ε που μεταφέρεται από ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα είναι αντιστρόφως ανάλογο του μήκους κύματος λ και δίνεται από τον τύπο Ε=hc/λ. To h είναι μία σταθερά. Για παράδειγμα το υπεριώδες φως μεταφέρει περισσότερη ενέργεια από το υπέρυθρο.

Ηλίας Κ. Παπαχρήστος

www.astronomy-astrophotography.com

About the author / 

eliasp
avatar

Related Posts

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


eight + = nine

LIVE EVENTS

45th Anniversary of the First Moon Landing Περισσότερα & Αρχείο

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

Πόσα χρόνια ασχολείσται με την αστρονομία;

View Results

Loading ... Loading ...

ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ

Η Γερμανίδα Χημικός Clara Immerwahr, ήταν η πρώτη Γερμανίδα που πήρε διδακτορικό στη Γερμανία.
Ο Αμερικανός Φυσικός Albert Abraham Michelson, γνωστός για το έργο του πάνω στην μέτρηση της ταχύτητας του φωτός και κυριότερα για το Πείραμα Μάικελσον-Μόρλεϋ, τιμήθηκε το 1907 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που παίρνει το βραβείο Νόμπελ στη Φυσική.
Ο Γάλλος Αστρονόμος Bernard Ferdinand Lyot, ο οποίος ασχολήθηκε με τη φασματοσκοπική έρευνα του Ήλιου, το 1930 εφεύρε τον στεμματογράφο, όργανο που επέτρεπε τη παρατήρηση του στέμματος του Ηλίου που μέχρι τότε παρατηρούνταν μόνο κατά τις ολικές εκλείψεις.
Η πρώτη φωτογραφία του Νεφελώματος του Ωρίωνα ταραβήχτηκε από τον Αμερικανό Φυσικό και Ερασιτέχνη Αστρονόμο Henry Draper στις 30 Σεπτεμβρίου 1880, χρησιμοποιώντας ένα 11ιντσο τηλεσκόπιο και με έκθεση 51 λεπτών.
Ο Αστροναύτης Edward Higgins White, II, στις 3 Ι0υνίου 1965 με την αποστολή Gemini 4, γίνεται ο πρώτος Αμερικανός που κάνει διαστημικό περίπατο.
Ο Ρώσος Κοσμοναύτης Andriyan Grigoryevich το 1962 με την αποστολή Vostok 3, έγινε ο δεύτερος άνθρωπος με τη μεγαλύτερη διατημική πτήση, έμεινε σε τροχιά γύρω απο τη Γη για 4 ημέρες και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έκανε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση από το διάστημα.
Ο πρώτος Βιετναμέζος και ο πρώτος Ασιάτης (εκτός Ρωσίας) που πήγε στο διάστημα, ήταν ο Phạm Tuân, με την αποστολή Soyuz 37 και με προορισμό τον διαστημικό σταθμό Salyut 6.
Ο Ιταλός Αστρονόμος και Φυσικός Niccolò Zucchi, ήταν οποίος πρώτος που παρατήρησε τις ”ζώνες” στον πλανήτη Δία (στις 17 Μαΐου 1630), ενώ το 1640 ανέφερε ότι παρατήρησε κυλίδες στον πλανήτη Άρη.
Σε περίπου 12.000 χρόνια ο Πολικός Αστέρας θα έχει μετατοπιστεί αρκετά από τη σημερινή του θέση. Τη θέση του σαν «πολικό αστέρι» θα πάρει τότε ο αστέρας Vega.
Το νεότερο άτομο που επιλέχτηκε για διαστημική αποστολή αν και δεν πέταξε ποτέ για το διάστημα, ήταν η Ρωσίδα Κοσμοναύτης Tatyana Dmitryevna Kuznetsova.
Η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τη Γη σε ελλειπτική τροχιά και σε μέση απόσταση 384.400 χλμ.
Η πρώτη φωτογραφία του Πλούτωνα δόθηκε στη δημοσιότητα το 1996 από το Hubble.
Το φως χρειάζεται 8,3 λεπτά να φτάσει από τον Ήλιο στη Γη (απόσταση που είναι περίπου δεκάξι εκατομμυριοστά του έτους φωτός).
Η πρώτη κοντινή φωτογραφία του Άρη πάρθηκε από το Mariner 4 στις 14 Ιουλίου 1965.
Ο πρώτος που μέτρησε την παράλλαξη του Βέγα ήταν ο Γερμανός Αστρονόμος Friedrich Georg Wilhelm von Struve.
Η Αμερικανίδα Αστρονάυτης Eileen Marie Collins, ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος και κυβερνήτης του Διαστημικού Λεωφορείου Space Shuttle.
Στις 30 Μαρτίου 2006 ο Βραζιλιάνος Αστρονάυτης Marcos Cesar Pontes, έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος Αστροναύτης που πήγε στο διάστημα με την αποστολή Soyuz TMA-8 και προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) στον οποίο παρέμεινε μία εβδομάδα.
Το Giotto έγινε το πρώτο διαστημικό σκάφος που πλησίασε και έκανε κοντινές παρατηρήσεις ενός κομήτη και συγκεκριμένα του κομήτη Halley και του κομήτη Grigg-Skjellerup.
Ο Βέλγος Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, καθηγητής της Φυσικής, αστρονόμος, κοσμολόγος και μαθηματικός Monseigneur Georges Henri Joseph Édouard Lemaître, ήταν ο πρώτος που εισηγήθηκε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως η θεωρία της Μεγάλης Εκρήξεως (”Big Bang”) για τη γέννηση του Σύμπαντος, την οποία είχε ονομάσει «υπόθεση του πρωταρχικού ατόμου» (1931 στο περιοδικό Nature).
Το πρώτο μέλος της ”Τρωικής Ομάδας” αστεροειδών ήταν ο αστεροειδής 588 Achilles που ανακαλύφθηκε από τον Max Wolf το 1906, σε μία μέση θέση γύρω από το Λαγκρανζιανό σημείο L4 του συστήματος Ηλίου-Δία.
Η Αγγλό-Αμερικανίδα Αστρονόμος και Αστροφυσικός Cecilia Helena Payne-Gaposchkin, το 1925, πρώτη απέδειξε ότι ο Ήλιος αποτελείται κυρίως από υδρογόνο.
Στον Άρη βρίσκεται το ψηλότερο ηφαίστειο του Ηλιακού μας Συστήματος, ο Όλυμπος.
Στις 10 Οκτωβρίου 1846 ο Άγγλος Αστρονόμος William Lassell, ανακάλυψε τον φυσικό δορυφόρο του Ποσειδώνα, τον Τρίτωνα, 17 μόλις ημέρες μετά την παρατήρηση και ανακάλυψη του ίδιου του Ποσειδώνα από τον Γερμανό αστρονόμο Johann Gottfried Galle. Το 1848 ο Λάσελ ανακάλυψε ανεξάρτητα από τους George Phillips Bond και William Cranch Bond τον Υπερίωνα (Hyperion), δορυφόρο του Κρόνου. Στις 24 Οκτωβρίου 1851 ανακάλυψε τους Άριελ (Ariel) και Ουμβριήλ (Umbriel), δύο δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού.
Ο Πρώτος εξοπλανήτης που ανακαλύφθηκε ήταν το 1989 από τον David Latham ο HD 114762 b, σε απόσταση, περίπου 132 ετών φωτός, στον αστερισμό της Κόμη Βερενίκης.
Ο Χρόνος που χρειάζεται η Σελήνη για να γυρίσει στο ίδιο σημείο σε σχέση με τον Ήλιο όπως παρατηρείται από τη Γη, είναι 29, 530 μέρες. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται συνοδικός μήνας.
Ένα έτος του Ερμή είναι 88 γήινες μέρες και μία μέρα του Ερμή διαρκεί 59 γήινες μέρες.
Η πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή της Κίνας ήταν με το Shenzhou 5 και με τον Κινέζο Αστροναύτη Yang Liwei. Έτσι η Κίνα έγινε η τρίτη χώρα, μετά τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, που στέλνει επανδρωμένη αποστολή στο διάστημα.
Στις 2 Απριλίου 1845, οι Γάλλοι Φυσικοί Armand Hippolyte Louis Fizeau και Jean Bernard Léon Foucault χρησιμοποιώντας, τη καινούρια για τότε, διαδικασία της νταγκεροτυπίας ή δαγκεροτυπίας, πήραν τις πρώτες επιτυχημένες φωτογραφίες του ήλιου. Η πρώτη φωτογραφία είχε διάμετρο 12 εκατοστά (4,7 ίντσες) με έκθεση 1/60 του δευτερολέπτου.
Η επόμενη εμφάνιση του κομήτη Χάλεϋ στο εσώτερο ηλιακό σύστημα θα είναι το 2061.
Ο Αμερικανός Αστρονόμος Allan Rex Sandage, ήταν ο πρώτος που παρατήρησε και στην ουσία ανακάλυψε τα κβάζαρς στις αρχές της δεκαετίας του 60’ (3C 48 και 3C 273).
Ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη ήταν ο Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν μέσα στο Βοστόκ 1 στις 12 Απριλίου 1961.
Το 1961 ο Alan Bartlett ”Al” Shepard, Jr.,έγινε ο δεύτερος άνθρωπος, και ο πρώτος Αμερικανός, που ταξίδεψε στο διάστημα, με την αποστολή Mercury-Redstone 3, ή Freedom 7.
Ο Σκωτσέζος Αστρονόμος Robert Thorburn Ayton Innes ανεκάλυψε το 1915 ότι ο Εγγύτατος του Κενταύρου είχε κοινή ιδία κίνηση με τον άλφα Κενταύρου.
Ο Ποσειδώνας ήταν ο πρώτος πλανήτης που βρέθηκε σύμφωνα με μαθηματική πρόβλεψη και όχι από εμπειρικές παρατηρήσεις. Την πρόβλεψη την έκανε ο Γάλλος μαθηματικός Urbain Jean Joseph Le Verrier.
Η Ρωσίδα Κοσμοναύτης Svetlana Yevgenyevna Savitskaya στις 25 Ιουλίου 1984, η δεύτετρη γυναίκα στο διάστημα μετά την Valentina Vladimirovna Tereshkova, γίνετε η πρώτη γυναίκα που κάνει διαστημικό περίπατο. Εκτοξεύθηκε στις 17 Ιουλίου 1964 με την αποστολή Soyuz T-12 ή Salyut 7 EP-4 που είχε ως αποστολή την μεταφορά τριών κοσμοναυτών στον διαστημικό σταθμό Salyut 7. Ο περίπατος διήρκησε 3 ώρες και 35 λεπτά.
Την περιοχή των εσωτερικών ή Γήϊνων πλανητών, την απαρτίζουν οι πλανήτες Ερμής, Αφροδίτη, Γη και Άρης.
Το πρώτο τεκμηριωμένο ουράνιο γεγονός που καταγράφηκε στη Βόρεια Αμερική, ήταν η έκλειψη Σελήνης στις 25 Ιουνίου 1638.
Στις 11 Ιουλίου 2011ο Ποσειδώνας ολοκλήρωσε την πρώτη πλήρη τροχιά γύρω από τον Ήλιο μετά την ανακάλυψή του, το 1846.
Η μάζα του Ήλιου είναι ίση με 1.99×1030kg, και περιέχει το 99.86% όλης της μάζας του ηλιακού συστήματος.
Η πρώτη λεπτομερής Φωτογραφία της Σελήνης τραβήχτηκε από τον Αμερικανό (Γεννημένο στην Αγγλία) Αστρονόμο, Φιλόσοφο, Γιατρό, Ιστορικό και Φωτογράφο John William Draper στις 23 Μαρτίου 1840.
Στις 9 Απριλίου 1895, ο Αμερικανός Αστρονόμος James Edward Keeler ανακαλύπτει ότι οι δαχτύλιοι του Κρόνου δεν είναι ένα σώμα σταθερό αλλά αποτελείται από μικρά σωματίδια που τώρα ξέρουμε ότι πρόκειται για σωματίδια σκόνης και πάγου και φυσικά τους δορυφόρους του Κρόνου.
Η πρώτη φορά που παρατηρήθηκαν Ηλιακές κηλίδες με τηλεσκόπιο ήταν στα τέλη του 1610 από τους αστρονόμους Thomas Harriot, Johannes και David Fabricius που δημοσίευσαν την παρατήρηση τους τον Ιούνιο του 1611.
Μεταξύ 30 Απριλίου και 1 Μαΐου του 1006 Κινέζοι, Άραβες και Ευρωπαίοι Αστρονόμοι παρατηρούν ένα supernova στον αστερισμό του Λύκου, το SN 1006. Ήταν το φωτεινότερο σουπερνόβα που καταγράφηκε ποτέ στη γη. Για αρκετές εβδομάδες ήταν ορατό ακόμα και το πρωί, ενώ το βράδυ ήταν πιο φωτεινό απο την Αφροδίτη.
Ο Άγγλος Οπτικός και κατασκευαστής οπτικών οργάνων John Dollond, κατασκεύασε διπλούς αχρωματικούς φακούς το 1758 και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την ανακάλυψή του. Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε τέτοιους φακούς. Ένας άλλος οπτικός, ο George Bass ακολούθησε τις οδηγίες του Chester Moore Hall και κατασκεύασε και διέθεσε στην αγορά τέτοιους φακούς στα 1733.
Οι αστρονομικές παρατηρήσεις του Άγγλου Ερασιτέχνη Αστρονόμου Richard Christopher Carringtonτο 1859, απέδειξαν την ύπαρξη των ηλιακών εκλάμψεων.
Ο Αμερικανός Αστρονόμος George Phillips Bond, ήταν από τους πρώτους ο οποίος φωτογράφισε αστερί (1850 τον Vega) και διπλό σύστημα αστέρων (1857 Mizar).
Η επόμενη διάβαση του Ερμή είναι στις 9 Μαΐου 2016.
Το Mars 2 που εκτοξεύθηκε στις 19 Μαΐου 1971 στα πλαίσια του Σοβιετικού διαστημικού προγράμματος «Άρης» ήταν το πρώτο διαστημικός σκάφος που εξερεύνησε την επιφάνεια του Άρη αν και προσγειώθηκε ανώμαλα. Το Mars 3 που εκτοξεύθηκε στις 28 Μαΐου 1971 έγινε το πρώτο διαστημικό σκάφος που προσγειώθηκε ομαλά στην επιφάνεια του Άρη. Την ίδια χρονιά η NASA εκτόξευσε το Mariner 9, έναν δορυφόρο για την μελέτη του Άρη. Ο Mariner 9 έφτασε πρώτος στον Άρη και τέθηκε σε τροχιά γύρω από αυτόν και έτσι έγινε ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος που μπήκε σε τροχιά γύρω από τον Άρη.
Ο Αυστριακός Αστρονόμος Johann Palisa ανακάλυψε 122 αστεροειδής, με πρώτο τον 136 Αυστρία (136 Austria) το 1874.
Ο Ήλιος καίει 600 εκατομμύρια τόνους υδρογόνο κάθε δευτερόλεπτο.
Η αποστολή STS-94 του διαστημικού λεωφορείου Columbia είχε ακριβώς το ίδιο πλήρωμα με την αποστολή STS-83 και είναι η μοναδική φορά στην ιστορία των ανθρώπινων διαστημικών πτήσεων, που δύο αποστολές με περισσότερα από ένα μέλος πληρώματος είχαν ακριβώς το ίδιο πλήρωμα.
Το Βόγιατζερ 1 το Σεπτέμβρη του 2004 βρισκόταν 13 ώρες φωτός μακριά από τη Γη (περίπου ενάμισι χιλιοστό του έτους φωτός) και χρειάστηκε 27 χρόνια για να διανύσει αυτή την απόσταση.
Ο πρώτος πειραματικός πυρηνικός αντιδραστήρας στο διάστημα ήταν ο SNAP 10A που εκτοξεύθηκε το 1965.
Ο αστεροειδής 4 Vesta (4 Εστία) ανακαλυφθηκε από τον Γερμανό Ιατρό και Αστρονόμο Heinrich Wilhelm Olbers.
Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος ή Ίππαρχος ο Νικαεύς, δημιούργησε τον πρώτο κατάλογο ακριβείας με 850 άστρα, ορατά δια γυμνού οφθαλμού, και τα έβαλε σε εξι διαφορετικές κατηγορίες φωτεινότητας (κλίμακα Μεγέθους).
Ο Γερμανός Αστρονόμος Johann Gottfried Galle μαζί με τον Heinrich Louis d’Arrest χρησιμοποιώντας τους υπολογισμούς του Urbain Jean Joseph Le Verrier στο αστεροσκοπείο του Βερολίνου, είδε για πρώτη φορά τον πλανήτη Ποσειδώνα στις 23 Σεπτεμβρίου 1846.
Ο Πρώτος άνθρωπος που έκανε διαστημικό περίπατο, για 12 λεπτά περίπου, ήταν ο Alexey Leonov με την Ρωσική αποστολή Voskhod 2 τον Μάρτιο του 1965.
Ο εσωτερικός δορυφόρος του Δία, Αδράστεια (Adrastea), ήταν ο πρώτος φυσικός δορυφόρος που ανακαλύφθηκε από διαστημική αποστολή και πιο συγκεκριμένα από φωτογραφίες που τράβηξε το διαστημικό σκάφος Voyager 2 στις 08 Ιουλίου 1979. Την ανακάλυψη έκαναν οι David C. Jewitt και G. Edward Danielson, οι οποίοι μελετήσαν τις φωτογραφίες.
Ο Πρώτος διατημικός σταθμός στην ιστορία ήταν ο Salyut 1 (DOS-1), που εκτοξεύθηκε από την Ρωσία στις 19 Απριλίου 1971.
Η επόμενη διάβαση της Αφροδίτης είναι στις 11 Δεκεμβρίου 2117.
Ο διαφορετικός φωτισμός των περιοχών της Σελήνης οφείλεται στις ανωμαλίες του εδάφους της.
Η πρώτη Γυναίκα που έκανε διαστημικό περίπατο ήταν η Ρωσίδα Κοσμονάυτης Svetlana Yevgenyevna Savitskaya, με την αποστολή Soyuz T-12 ή Salyut 7 EP-4. Η αποστολή εκτοξεύθηκε στις 17 Ιουλίου 1984 με τριμελές πλήρωμα και είχε ως αποστολή την μεταφορά των κοσμοναυτών στον διαστημικό σταθμό Salyut 7. Παράλληλα η Savitskaya έγινε και η δεύτερη γυναίκα που πήγε στο διάστημα μετά την Valentina Vladimirovna Tereshkova.
Η πρώτη επισκευή δορυφόρου στο διάστημα έγινε από τους αστροναύτες George Nelson και James van Hoften (αποστολή STS-41-C) που επισκεύασαν τον δορυφόρο Solar Maximum Mission (SolarMax) στις 11 Απριλίου 1984.
Ο Luna 10 (ή Lunik 10), ήταν ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη (1966) και ολοκλήρωσε μία πλήρη περιστροφή μετά από 3 ώρες.
Η Ιρλανδή Αστροφυσικός Jocelyn Bell Burnell ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια και υπό την επίβλεψη του Antony Hewish, παρατηρεί για πρώτη φορά τους πάλσαρς στις 28 Νοεμβρίου 1967. Ο Antony Hewish τιμήθηκε μαζί με τον Martin Ryle με το βραβείο νόμπελ για αυτήν την ανακάλυψη, ενώ η Burnell όχι.
Το 1794 ο Γερμανός Φυσικός και Μουσικός Ernst Florens Friedrich Chladni δημοσιευσε την τολμηρή, για τότε, ιδέα ότι οι μετεωρίτες ήταν πέτρες από το διάστημα, στο βιβλίο του ”On the Origin of the Pallas Iron and Others Similar to it, and on Some Associated Natural Phenomena”.
Το κοντινότερο σε μας αστέρι, ο Εγγύτατος Κενταύρου, βρίσκεται σε απόσταση 4,22 ετών φωτός.
Με την ολική έκλειψη Ηλίου της 29ης Μαΐου 1919, επαληθεύτηκε για πρώτη φορά το φυσικό φαινόμενο της καμπύλωσης της τροχιάς φωτός υπό την επήρεια πεδίου βαρύτητας, έτσι όπως το είχε προαναγγείλει ο Αϊνστάιν με τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας. Ο Άγγλος Αστρονόμος Sir Arthur Stanley Eddington έφθασε στο Πρίντσιπε αρκετές εβδομάδες πρίν την έκλειψη και θα διεξήγαγε το εξής πείραμα: Θα τραβούσαν δύο φωτογραφίες. Η πρώτη θα ήταν κατά τη διάρκεια της ολικότητας της έκλειψης και η άλλη θα ήταν τη νύχτα (πριν ή μετά την έκλειψη). Και στις δύο φωτογραφίες θα έπρεπε να υπάρχει το ίδιο αστρικό υπόβαθρο και τα αστέρια αυτά κατά τη διάρκεια της έκλειψης θα έπρεπε να βρίσκονται όσο πιο κοντα στον Ήλιο γίνετε, γιατί έτσι θα είχαν και μεγαλύτερη μετατόπιση. Σύμφωνα με την θεωρία του Αϊνστάιν, η βαρύτητα του Ήλιου θα μετατόπιζε ελαφρώς αυτά τα αστέρια σε διαφορετικές θέσεις σε σύγκριση με τις θέσεις που θα είχαν στον νυχτερινό ουρανό. Τότε κοντά στον Ήλιο κατά τη διάρκεια της έκλειψης ήταν οι Υάδες, ένα ανοικτό αστρικό σμήνος το οποίο βοήθησε τελικά στην επιβεβαίωση της θεωρίας του Αϊνστάιν.
Ο Πρώτος κομήτης που φωτογραφήθηκε ήταν ο κομήτης Donati (C/1858 L1 και 1858 VI) από τον William C. Bond στις 28 Σεπτεμβρίου 1858. Τον κομήτη είχε παρατηρήσει και ανακαλύψει ο Ιταλός Αστρονόμος Giovanni Battista Donati στις 2 Ιουνίου 1858. Παρακάτω είναι τα σκίτσα του Bond.
Οι πρώτοι χάρτες των αστερισμών στους οποίους για πρώτη φορά οι αστέρες κατονομάζονται με τα (μικρά) γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου ήταν στον κατάλογο του Γερμανού Αστρονόμου Johann Bayer, ”star atlas Uranometria Omnium Asterismorum (Uranometria)(1603)”.
Ο Πλανήτης Ουρανός ανακαλύφηκε από τον Άγγλο αστρονόμο Frederick William Herschel στις 13 Μαρτίου 1781 με ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο που είχε κατασκευάσει ο ίδιος το 1774.
Το 648 π.Χ. χρονολογείται η πρώτη καταγραφή Ηλιακης έκλειψης από τους Έλληνες και συγκεκριμένα από τον Αρχίλοχο (Αρχαίος λυρικός ποιητής) που σε ένα απόσπασμα 122 W. (= 74D.,), γίνεται λόγος για έκλειψη Ηλίου, και αποτελεί βασικό τεκμήριο, διότι η χρονολόγηση της έκλειψης αποτελεί ένδειξη και ξέρουμε σήμερα ότι οι στίχοι αναφέρονται στην έκλειψη της 6ης Απριλίου του έτους 648 π.Χ. Πρόκειται για την παλαιότερη ακριβή χρονολογία που έχουμε στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία.
Ο Dong Fang Hong I (Red East 1),ήταν ο πρώτος διαστημικός δορυφόρος της Κίνας.
Για να επιτευχθεί χαμηλή Γήινη τροχιά ενός διαστημικού σκάφους χρειάζεται να έχει ταχύτητα απογείωσης τουλάχιστον 17.500 μιλίων/ώρα.
Ο πρώτος αστρονάυτης που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια διαστημικής πτήσης ήταν ο Vladimir Mikhaylovich Komarov. Σκοτώθηκε όταν η κάψουλα του Soyuz 1 συνετρίβη μετά την επανείσοδο στις 24 Απρίλη 1967 και οφείλεται σε αποτυχία του αλεξίπτωτου.
Τα πρώτα ζώα που εστάλησαν στο διάστημα ήταν μύγες φρούτων, στις 20 Φεβρουαρίου 1947.
Η έκρηξη του υπερκαινοφανούς αστέρα SN 1054 δημιούργησε το Νεφέλωμα του Καρκίνου (M1, NGC 1952) ή Crab Nebula. Η έκρηξη παρατηρήθηκε και καταγράφηκε από τους Κινέζους αστρονόμους στις 4 Ιουλίου 1054 και τελευταία φορά που ήταν ορατή με γυμνό μάτι ήταν στις 22 Απριλίου 1054
Η Σελήνη απομακρύνεται από τη Γη κατά 38 χιλιοστά κάθε χρόνο.
Ο Thomas Harriot με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου σχεδίασε τον πρώτο σεληνιακό χάρτη, λίγους μήνες πριν δημοσιεύση χάρτη και ο Γαλιλαίος. Ο Χάρτης του Harriot δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 1609 ενώ του Γαλιλαίου το 1610.
Η πρώτη νυχτερινή εκτόξευση (και προσγείωση) του Challenger με την αποστολή STS-8 έγινε στις 30 Αυγούστου 1983, στην οποία συμμετείχε ο πρώτος Αφροαμερικανός αστροναύτης Dr. Guion Stewart “Guy” Bluford, Jr.
Ο Πρώτος δορυφόρος που λειτουργούσε με Ηλιακή Ενέργεια ήταν ο Vanguard 1 που εκτοξεύθηκε 17 Μαρτίου 1958. Η επικοινωνία μαζί του χάθηκε το 1964 και παραμένει ο παλιότερος τεχνητός δορυφόρος που είναι σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Ο Ήλιος κινούμενος με ταχύτητα μιας AU ανά βδομάδα συμπληρώνει μια πλήρη περιφορά γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας περίπου κάθε 220 εκατομμύρια χρόνια.
Ο Άγγλος Μαθηματικός και Αστρονόμος John Couch Adams,από το 1843 εώς το 1846 χρησιμοποιώντας μόνο τα μαθηματικά είχε προβλέψει τη θέση και την ύπαρξη του πλανήτη Ποσειδώνα (ανεξάρτητα από τον Urbain Le Verrier).
Ο Γάλλος Αστρονόμος Jean-Louis Pons, από το 1801 εώς το 1827 ανακάλυψε 37 κομήτες και έτσι έγινε ο άνθρωπος που ανακάλυψε τους περισσότερους κομήτες.
Η πρώτη γυναίκα στην Ιστορία που ταξίδεψε στο διάστημα ήταν η Ρωσίδα αστροναύτης Valentina Vladimirovna Tereshkova. Αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε στις 16 ως 19 Ιουνίου 1963.
Η απόσταση Γης-Σελήνης είναι ένα δευτερόλεπτο και 25 εκατοστά φωτός.
Ο Γάλλος Αστρονόμος Jean-Félix Picard, ανέπτυξε τη μέθοδο για τη μέτρηση της ορθής αναφοράς ενός αντικειμένου. Σε αυτή τη μέθοδο ο παρατηρητής καταγράφει το χρόνο κατά τον οποίο ένα αντικείμενο διασχίζει το μεσημβρινό του παρατηρητή. Για τις μετρήσεις του χρησιμοποιούσε ένα εκκρεμές ρολόι ακριβείας που είχε κατασκευάσει ο Christiaan Huygens.
Η Σελήνη αντανακλά μόνο το 7% του ηλιακού φωτός που πέφτει στην επιφάνεια της.
Το Viking 1, το πρώτο από τα δύο διαστημικά σκάφη που εστάλησαν στον Άρη από τη NASA, ήταν το πρώτο διαστημικό σκάφος της NASA που προσγειώθηκε στην επιφάνεια του Άρη και παρέμεινε εκει για 2307 μέρες, ρεκόρ που κατέρριψε το Opportunity (rover).
Σύμφωνα με τη παράδοση όταν ένας αστρονόμος ανακαλύπτει ένα νέο αντικείμενο έχει και το δικαίωμα να το ονομάσει. Στη περίπτωση του πλανήτη νάνου Πλούτωνα, ο Αμερικανός Αστρονόμος Percival Lawrence Lowell, το 1906, είχε προβλέψει την ύπαρξη του (τότε τον ονόμαζαν Planet X) από τις παρέλξεις που ασκούσε στους πλανήτες Ουρανό και Ποσειδώνα και μάλιστα προσπαθούσε να τον εντοπίσει κάτι που δεν το κατάφερε. Στις 21 Ιανουαρίου του 1930 ανακαλύφθηκε φωτογραφικά ως νέος πλανήτης από τον Αμερικανό αστρoνόμο Clyde William Tombaugh που δούλευε στο ομώνυμο αστεροσκοπείο που έιχε κατασκευάσει στην Αριζόνα ο Lowell και έτσι ήταν αυτός που έπρεπε να ονοματίσει τον πλανήτη Χ. Το όνομα Pluto (Πλούτωνας) φέρεται να πρότεινε ένα 11 χρονο κορίτσι από την Αγγλία, η Venetia Burney, του οποίου ο παππούς ταχυδρόμησε την πρόταση με το όνομα στον Tombaugh. Η Venetia φέρεται να είπε στον παππού της ότι το όνομα ταιριάζει με την ανακάλυψη του νέου πλανήτη, επειδή έμενε κρυμμένος τόσο καιρό όπως και ο θεός Πλούτωνας ο οποίος μπορούσε να εξαφανιστεί οποτε ήθελε. Τελικά ο Tombaugh επέλεξε αυτό το όνομα ανάμεσα από πολλά που είχαν προταθεί και επειδή τα πρώτα δύο γράμματα της λέξης P και L, είναι τα πρώτα γράμματα του ονοματεπωνύμου του Percival Lowell, που είχε προβλέψει την ύπαρξη του πλανήτη. Τελικώς το όνομα Pluto (Πλούτωνας) έγινε αποδεκτό στις 1 Μαΐου του 1930.
Ο πρώτος διατημικός σταθμός της Αμερικής και της NASA ήταν ο Skylab που εκτοξεύθηκε στις 14 Μαΐου 1973. Ο Skylab βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Γη από το 1973 εώς το 1979 και περιελάμβανε ένα εργαστήριο, ένα ηλιακό παρατηρητήριο, και διάφορα άλλα συστήματα.
Ο πρώτος Σύριος Αστρονάυτης που πέταξε στο διάστημα ήταν ο Muhammed Ahmed Faris, με την αποστολή Soyuz TM-3 στις 22 Ιουλίου 1987.
Ο Γαλιλαίος παρατηρώντας τη Σελήνη έκανε ένα μεγάλο λάθος, αφού υπέθεσε ότι υπάρχει νερό, οι λεγόμενες σεληνιακές θάλασσες, όπου σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μεγάλες και ξηρές πεδιάδες.
Ηλιακή έκλειψη έχουμε όταν η Σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη.
Ο πρώτος δορυφόρος της Ινδίας ήταν ο Aryabhata που εκτοξεύθηκε στις 19 Απριλίου 1975 από την Ρωσία.
Στις 17 Ιουλίου 1950, o Αμερικανός εφευρέτης John Adams Whipple μαζί με τον Αστρονόμο William Cranch Bond, ήταν από τους πρώτους που πήρανε φωτογραφία ενός αστέρα, του Vega, με την μέθοδο της νταγκεροτυπίας ή δαγκεροτυπίας από το Harvard College Observatory.
Η Βρετανίδα Χημικός Helen Patricia Sharman, στις 18 Μαΐου 1991, εκτοξεύεται στο διάστημα με το Soyuz και γίνετε η πρώτη βρετανίδα που ταξιδεύει στο διάστημα και η πρώτη γυναίκα που απισκέφθηκε τον διαστημικό σταθμό Mir.
Το 1955 ο Αμερικανός Αστρονόμος Bernard Flood Burke ανακάλυψε ότι ο πλανήτης Δίας εκπέμπει ραδιοκύματα.
Η πρώτη Αμερικανίδα Αστρονάυτης ήταν Sally Kristen Ride με την αποστολή STS-7 του Challenger που εκτοξεύθηκε στις 18 Ιουνίου 1983.